’t Zal wel aan mij liggen…

reclame

Ik heb het niet zo voor feestjes van vakverenigingen. Ik weet niet hoe het komt. Misschien omdat ik me er onbenullig voel ? Misschien ook omdat ik een soort afkeer heb voor dergelijke ‘clubjes der ijdelen’. Ik heb zelden het gevoel dat ik er iets opsteek. Zeker als het marketingcongressen betreft, hou ik me liefst afzijdig. Bang om zoals zovele collegae besmet te worden met het copy/paste syndroom. Ik begrijp het vaak niet. Het credo van marketeers aan hun klanten is ‘onderscheidend  zijn’, maar diezelfde marketeers knippen, plakken en copieëren er maar lustig op los. Marketing heeft niet zozeer te maken met slimme technieken. Wel met een grote gevoeligheid voor de veranderingen in de maatschappij, de markt, de mens. Inspelen op échte behoeften.

Gisteren ben ik dan toch met plezier ingegaan op een uitnodiging van VEPEC voor de uitreiking van de ‘Gouden Welp’, de beste Belgische inzending voor Cannes. Aan creativiteit geen gebrek. Alle emotie-registers werden opengetrokken (walging, humor, verdriet…). Ik betreur het echter dat precies steeds de nadruk wordt gelegd op die ‘creativiteit en originaliteit’. Moet reclame dan ‘kunst’ zijn ? Nee. Reclame moet werken. En daar bleef ik op mijn honger zitten. De échte krachtige, eenvoudige reclamefilm kreeg ik er niet te zien.

Share