Hoe zou een journalist zich voelen?

Ooit wou ik journalist worden… Nu niet meer. Hoe boeiend en afwisselend de job ook mag lijken, ik denk dat het een zeer ondankbare taak geworden is. Lange dagen. Strakke deadlines. Geen tijd om bronnen na te trekken. Geen geld voor echte onderzoeksjournalistiek. Waarheid van ‘show’ zien te onderscheiden. En ik kan me echt niet voorstellen dat ze er voldoende voor beloond worden.

Ik vraag me dan echt ook af hoe zij zich moeten voelen wanneer ze de huidige ‘eisen’ van politie, brandweer, rattenvangers, enz… moeten aanhoren. Een goeie journalist weet zeer goed hoeveel die mannen verdienen. Of hoe velen hun uren bundelen of ruilen om dan langere vakantieblokken te hebben. Het is een publiek geheim dat de beste schilders, behangers en plakkers bij de brandweer zitten. Lekker in ’t zwart. De journalist weet het, maar moet zwijgen. Het zijn namelijk diezelfde politiemensen en brandweerlui die hem de snelste informatie en details bezorgen over overvallen, verkeersongevallen, branden enz… Dit moet toch knagen als journalist. Als waakhond van maatschappelijke onrechtvaardigheid. En nu moet die journalist een stukje schrijven over brandweerlui en politiemensen die een uitzondering willen op de pensioenregeling vanwege hun ‘zwaar beroep’.

Journalist zijn, … da’s een zwaar beroep. Fysiek en mentaal. Onze democratie heeft nood aan meer journalisten die tijd en ruimte krijgen om goeie journalistiek te voeren. Zij mogen actie voeren. Ik zal hen steunen.

Share