Man, man, man. Miserie, miserie, miserie…

De voorbije weken bezocht ik enkele winkels in de meubelbranche. Wat ik zag was ontluisterend.  Zo stapte ik binnen bij een (ooit) gekende en gerenommeerde meubelzaak. Vanaf de allereerste minuut bekroop mij een hoogst onaangenaam gevoel.  Een mortuarium straalt meer beleving uit. Doodse stilte. De verlichting wordt pas aangezet als de klant binnenstapt. Een walm van sigarenrook. En een zaakvoerder die zich net zoals Fernand van De Kampioenen hult in zelfbeklag. De merken zijn niet trouw. De consument is veeleisend. E-commerce steekt op. De lokale politiek nam verkeerde beslissingen. De crisis… “Vroeger, meneer, toen kon je nog zaken doen. Maar nu… Pffff.”  Man, man, man. Miserie, miserie, miserie.

Diezelfde dag, dertig kilometer verderop, bezocht ik een gelijkaardige winkel. Dezelfde branche. Dezelfde merken. Het was een toonbeeld van netheid en beleving. De passie druipte er van af. Ze hadden vorig jaar een lichte omzetstijging gekend. Jawel… De merken zijn niet trouw. De consument is veeleisend. E-commerce steekt op. Crisis… En de zaakvoerder eindigde met “We moeten er veel meer voor doen dan vroeger, meneer… Maar onze klanten zijn tevreden en vertellen het door”.

Het is een eenvoudige maar harde conclusie:  sommigen ‘ondergaan’ en gaan ten onder. Anderen ondernemen, en ja… ze moeten er veel meer voor doen dan vroeger… Maar het kan! Dit zijn de ‘local heroes’.

Share