Archief voor categorie ‘Literatuur’

Onfris

Geplaatst op in Marketing, Maatschappij, Communicatie, Reclame, Literatuur

Mits het toepassen van de juiste technieken krijg je elk product of dienst aan de meerderheid van de consumenten op z’n minst één keer verkocht.” Dat weet elke marketeer.  Of dit echter de basis is van een goede marketingstrategie valt ten zeerste te betwijfelen, want éénmaal je het vertrouwen van een klant hebt geschonden ben je hem of haar definitief kwijt. Behalve in de politieke marketing. Het wordt steeds duidelijker dat in de huidige onderbuikdemocratie de perceptie belangrijker is dan de waarheid. Alle middelen zijn goed om die perceptie te voeden. En spijtig genoeg : het werkt.

Marketing en politiek : een onfrisse combinatie

“Lap, daar gaan we weer”, was mijn eerste reactie bij het zien van een titel en grafiek die een politieke partij onlangs de wereld instuurde. De titel luidde spectaculair ‘Overheidsbeslag duikt onder 50%’. De bronvermelding van de objectieve Nationale Bank van België moest de geloofwaardigheid van de cijfers verzekeren. En een grafiek met een sterk dalende pijl zette dit succes nog eens extra in de verf. Enkel de zeer aandachtige lezer kon ontcijferen dat het niet om echte resultaten ging, maar om een prognose waarbij vermoed wordt dat in 2019 het overheidsbeslag in 5 jaar tijd 0,2 % onder de magische 50% zou kunnen eindigen. Van een duik gesproken…

De politieke partij in kwestie excuseerde zich nadien voor het ‘voorval’ en noemde het een ‘bad day at the office’. Voor mij is het duidelijk: hier zijn ‘old school marketeers’ aan het werk die zeer goed beseffen dat de modale Belg zijn krant of tablet slechts diagonaal leest en zich dus makkelijk laat (mis)leiden door titels, afbeeldingen en statistieken. Of zoals elke journalist ondertussen al weet: “er zijn leugens, er zijn grove leugens, en er zijn statistieken…” Want jawel, met statistieken kan je alles bewijzen.

 

 

Mijn oren al eens goed bekeken?

Ik zou de makers van het dergelijke misleidende artikels persoonlijk aan de oren willen trekken. En over oren gesproken… Wist u dat ik statistisch kan aantonen dat ik met mijn 2 oren boven het wereldwijde gemiddelde zit?

Reken even mee: er zijn meer dan 7 miljard mensen op onze planeet van wie meer dan 99% twee oren heeft (er zijn namelijk ook mensen die door een afwijking of een ongeval maar één of zelfs geen oren hebben. Mensen met 3 oren zijn er wellicht niet).

Laat ons nu het gemiddelde berekenen (alle oren optellen die de mensheid momenteel bezit en dat delen door het aantal mensen), dan krijgen we het sommetje ‘iets minder dan 14 miljard’ gedeeld door 7 miljard’, en dat is dus iets minder dan twee. In Molokai, waar de bevolking hard te lijden had onder de gevolgen van Lepra (melaatsheid) liggen de resultaten onder dit wereldgemiddelde. Begrijpelijk. Ik daarentegen heb 2 oren. Ik zit dus boven het gemiddelde. Alstublieft.

Deze statistische bevinding wordt nog duidelijker wanneer ik ze in een (foute) grafiek giet :

Zie die score… Ik ben toch geweldig? En dat is nog niet alles: mijn ogen, handen, voeten, vingers, tenen, armen, benen… statisch gezien, scoor ik overal boven het gemiddelde. U kan er niet om heen… ik ben een superman. En ik kan het bewijzen!

Bovenstaande is een klassiek voorbeeld van hoe makkelijk het is om aan de hand van grafieken en statistieken mensen te misleiden, zonder te liegen.

Er wordt dankbaar gebruik van gemaakt door marketeers en journalisten, en helaas ook politici.

 

’t Is maar hoe je ’t bekijkt…

Nog een vaststelling: wanneer ik marketeers en trendwatchers hoor praten over de generatie van de 60plussers, dan kunnen ze mij met tal van onderzoeken en statistieken aantonen dat deze doelgroep ongelooflijk actief, dynamisch, levenslustig, leergierig en koopkrachtig is. Er is zelfs een term voor : de SKI-generatie (Spending Kids Inheritance). Hoor je een vakbondsleider over 60plussers praten, zal hij evenveel onderzoeken en statistieken hebben om te staven dat deze groep ‘oudjes’ moe en kapot gewerkt is en nauwelijks de eindjes aan elkaar weet te knopen. Statistieken geven hen beiden gelijk…

Moraal van het verhaal

Als lezer? Wees zeer kritisch wanneer statistieken worden opgevoerd. Ga op zoek naar het hele onderzoek. Bekijk de gegevens nauwkeurig.

Als marketeer? Heel eenvoudig: wees eerlijk.

Als politicus? Kijk regelmatig eens goed in de spiegel. 

 

Share

Arrogante klanten…

Geplaatst op in Marketing, Maatschappij, Economie, Literatuur
Arrogante klant

Illustratie uit: “De Prinses op het Witte Paard”

Het voorbije jaar had ik dankzij het traject Commerciële Inspiratie het genoegen ook heel wat kleine lokale handelszaken te mogen begeleiden. De meeste zaakvoerders staan er elke dag oog in oog met hun klant. Deze persoonlijke aanpak is hun belangrijkste troef tegenover de afstandelijke winkelketens en webshops.

Wat me echter meest heeft verrast (en ontgoocheld) zijn de vele verhalen en getuigenissen over de toenemende onbeleefdheid en arrogantie van sommige klanten. Steeds meer consumenten EISEN (ze vragen het niet) kortingen of een voorkeursbehandeling. Sommigen maken er een sport van om op een drukker moment hun beurt niet af te wachten. Ze voelen zich ‘meer’ dan de anderen. En sommigen genieten ervan om het personeel publiekelijk te vernederen. Bedroevend… En als ik uit alle verhalen een conclusie mag trekken…: geld maakt een mens misschien wel gelukkiger, maar blijkbaar vaak ook arroganter. Zou het toeval zijn dat de ergste verhalen zich in handelszaken in Knokke afspeelden, waar de welvaartsindex 17% hoger ligt dan het Vlaamse gemiddelde?

Sta er misschien even bij stil wanneer u dezer dagen in een drukke winkel even moet aanschuiven. Voor veel handelaars betekenen de koopzondagen dat ze een maand lang 7 lange dagen op 7 in de weer zijn.

Werkweken van 100 uren… En toch nog elke klant met de glimlach begroeten? Respect!

Share

Column ZO-magazine (december)

Geplaatst op in Marketing, Maatschappij, Communicatie, Economie, Reclame, Literatuur

boek Kurt Ostyn UnizoVanzelfsprekend staat mijn column in ZO-magazine (Unizo) deze maand in het teken van mijn prinses en haar paard…

In de Verenigde Staten zijn ondernemers volop in de ban van wat ze er de ‘SHEconomy’ hebben genoemd: het besef dat meer dan 80% van alle aankoopbeslissingen door dames wordt gestuurd, en dat er een pak meer vrouwen dan mannen afstuderen aan hogescholen en universiteiten zorgt er voor dat bedrijven op een andere manier naar hun markt én management gaan kijken. De vervrouwelijking wordt er stilaan realiteit. En mocht Hillary Clinton er de presidentsverkiezingen winnen, dan komt de feminisering wellicht in een stroomversnelling terecht. Hier in Europa sijpelt dezelfde gedachte slechts met mondjesmaat binnen. Een gemiste kans.

De eerste onderneming die voluit de kaart van de EVAlutie durft te trekken is parketspecialist Lamett. In oktober 2013, in een volle Kinepoliszaal, verraste CEO Bruno Descamps vriend en vijand met een nieuwe slogan en identiteit: Floors are Female. Twee jaar later kent Lamett een omzetstijging van 80%. Toeval? Ik denk het niet.

Het inspireerde mij om de kansen die de maatschappelijke vervrouwelijking met zich meebrengt te vertalen naar onze Vlaamse regio. In mijn boek ‘De Prinses op het witte paard’ laat ik u op een leuke manier kennis maken met de EVA-lutie die het einde van het MANopolie (het monopolie van het mannelijk denken) inleidt. Ik schreef het (management)-boek voor elke kleine en middelgrote ondernemer die niet van (management)-boeken houdt…: in eenvoudige taal, met herkenbare anekdotes en oprechte getuigenissen over man-vrouw verschillen. En wie alleen maar graag naar ‘de prentjes’ kijkt, zal kunnen snoepen van de originele cartoons van Lector. U vindt het boek in elke Standaard Boekhandel.

De perfecte Kerst-literatuur…

Share

Het ontstaan van de kloof tussen man en vrouw

Geplaatst op in Marketing, Maatschappij, Communicatie, Literatuur

Het verheugt me te horen dat ‘De Prinses op het Witte Paard‘ leest als een trein. Nochtans is de EVAlutie een delicaat thema. Iedereen is man of vrouw, en heeft dus een zeer persoonlijke mening. Daarom vond ik het belangrijk om af en toe een vrolijke en relativerende noot te voorzien. En de cartoons die Lectrr speciaal voor dit boek maakte, helpen ook natuurlijk. Ziehier een gratis smaakmakertje met als titel: “Het ontstaan van de kloof tussen man en vrouw”.

de prinses op het witte paard

Hoe gaan we ons voortplanten?”; vroeg Eva.

Adam keek haar wellustig aan. “Oh, ik heb wel enkele ideetjes”, zei hij glunderend terwijl hij opgewonden een bedje van vijgenbladen maakte.

Nee, dat bedoel ik niet”, snauwde Eva. “Ik bedoel : hoe zorgen we voor onze voortplanting? Ik meen toch begrepen te hebben dat die Boze Man verwacht dat we voor nakomelingen zorgen?”.

Adam zuchtte. Ze had gelijk. Na de belachelijke historie met de slang en de appel had God tijdens zijn furieuze uitbrander iets gezegd over een nageslacht. “Pff, ik stel voor dat we elk om beurt een ei leggen, en samen broeden tot er een levend wezen uit komt… Dus, kunnen we dan nu…. ? En hij gooide zijn vijgenblad ongeduldig op de grond.

Een ei?” riep Eva boos. “Een ei? Het is niet omdat jij elke dag jouw belachelijke haantjesgedrag etaleert, dat ik een dom kieken ben, meneer de-rib-donor. Want dat is wat je bedoelt hé? Zeg het nu maar. Zeg het maar: Je vindt me een ordinair stom kieken. Met een dikke kont. Dat is wat je eigenlijk denkt hé. Oh, … ik haat mannen!

Mannen?”, riep Adam op zijn beurt terwijl hij zijn vijgenblad opraapte. “Mannen?” Tot nader order ben ik hier de enige man op deze planeet hé. Waarom overdrijf jij toch altijd? Jij stelde me een vraag. Ik gaf een logisch antwoord. Ik stel gewoon objectief vast dat de wezens rondom ons eieren leggen om zich voort te planten, dus ga ik er gewoon van uit dat jij en ik hetzelfde doen. Elk om beurt een ei. Eerlijk verdeeld. Dat is toch de evidentie zelve?”

Eva draaide haar ogen naar de hemel. “Ach daar gaan we weer. Het is weer ‘evident’.

En hoe denkt meneer Adam een ei te leggen?”

Daar had Adam nog niet over nagedacht.

Euh… uit mijn poep…”

Uit je poep…? Uit je poep…?

Eva plooide dubbel van het lachen. “Maar ventje toch. Jij kermde al van de pijn toen je lichtjes geconstipeerd was na het eten van mijn vijgenpaté. Wat zou dat dan betekenen mocht je een ei met een diameter van 20 centimeter uit dat poepje moeten persen?”

Adam zweeg gekrenkt, maar dacht : “Ze heeft een punt. Misschien kan ik dit taakje beter delegeren”.

Hij keek haar recht in de ogen en zei: “Oké liefste Eva, je hebt gelijk. Zo’n ei leggen is niets voor mij. Misschien laat ik dit beter aan jou over. Wat stel je voor?”

Eva keek hem lief en triomfantelijk aan, en terwijl haar hand op zijn vijgenblad neervlijde, sprak ze: “Dank u, manlief. Ik wist wel dat je me zou begrijpen. Hier zijn mijn twee voorwaarden. Ten eerste zie ik het ei-idee niet zitten. Ik ben geen kip, en bovendien hou ik niet van half werk. De productie gebeurt zo lang mogelijk in mijn eigen buik, en pas wanneer het prototype levensvatbaar is, pers ik het door één of andere lichaamsopening. Ik heb er immers meer dan jij….”

Ter illustratie, en met een verleidelijke knipoog, liet Eva de split van haar vijgenblad openvallen.

Oef”, dacht Adam, “dat valt goed mee… En ten tweede?

Ten tweede”, sprak Eva “wil ik niet dat jij ondertussen zit te niksen. Jij gaat elke dag jagen, zorgt voor vers vlees, maakt een dak boven ons hoofd, en zorgt voor onze veiligheid.”

Adam verbleekte. “Maar Eva, dat meen je toch niet? We zijn hier wel verondersteld in het ‘paradijs’ te leven hé! Ik zal me kapot moeten werken. Ik zal…

Tut, tut, tut”, onderbrak Eva hem. “Voor wat hoort wat. En als ’t u niet aanstaat, ga op een ander!

Maar hier is geen ander…!”, riep Adam dramatisch. “Komaan Eva, wees nu eens redelijk. Het zou toch logischer zijn, mochten we de taken eerlijk verdelen? Jij zet meisjes op de wereld, ik jongetjes. Ik vind wel een opening…

Maar Eva was vastberaden: “Ik de kinderen. Jij het werk. Hoor ik je nog?

Adam’s verzet was hopeloos. Hij keek haar moedeloos aan, draaide zich om, nam zijn jachtspeer, en prevelde net luid genoeg zodat ze het kon horen: “Durf later niet te klagen over emancipatie, genderkloven en glazen plafonds… Durf het niet hé!

En voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid klonken uit een donker oerwoud de historische woorden: God-ver-domme

Benieuwd naar het hele verhaal? U vindt De Prinses op het Witte Paard in elke Standaard Boekhandel, Boekhandel Theoria, of kan het hier online bestellen.

Share

TE KOOP: de Prinses op het witte Paard

Geplaatst op in Marketing, Maatschappij, Communicatie, Economie, Reclame, Literatuur

Mijn aantal blogposts lag in 2015 gevoelig lager dan de voorbije jaren.
De belangrijkste reden hiervoor ligt vanaf 8 december in de boekhandel… en kreeg als titel ‘De Prinses op het witte paard’. Ik stak dit jaar namelijk al mijn vrije tijd in het uitschrijven van een verhaal dat reeds meer dan 10 jaar mijn aandacht trok: de vervrouwelijking van de maatschappij. Het boek is nu eindelijk af. Op de achterflap van staat te lezen :

De prinses op het witte paardGent. Oktober 2013. Voor een volle Kinepoliszaal kondigt Bruno Descamps, CEO van parketspecialist Lamett, zijn toekomststrategie aan met de verrassende slogan: ‘Floors are Female’. Twee jaar later noteert Lamett een omzetstijging van 80%. Toeval?
In ‘De prinses op het witte paard’ brengt marketingstrateeg Kurt Ostyn het verhaal achter die vreemde slogan. Met de ogen van een man, marketeer, ondernemer, en vader van vier dochters kijkt hij naar alle aspecten van de EVAlutie (de vervrouwelijking van onze maatschappij) en stelt vast dat het huidige MANopolie (het huidig monopolie van het mannelijk denken) de oorzaak is van heel wat maatschappelijke en economische strubbelingen. Op basis van zijn bevindingen durft Kurt Ostyn nieuwe oplossingen formuleren die een antwoord kunnen bieden op de hedendaagse uitdagingen als ‘werkbaar werk’, ‘glazen plafonds’ en ‘mensvriendelijk ondernemen’. Zijn delicate boodschap: laat vrouwen vrouw zijn, en mannen man. Omarm hun verschillen. Organisaties moeten zich heel dringend aanpassen aan de mens, medewerker en consument van de 21ste eeuw. En niet omgekeerd.

U merkt het, het is een thema dat elke man of vrouw stof tot nadenken kan geven. Wellicht zal u het niet altijd met me eens zijn.  Het boek wordt opgefleurd door enkele leuke cartoons van Lectrr (huiscartoonist bij De Standaard) maar ook Greet (mijn echtgenote) en Bruno Descamps (Lamett) geven op verschillende plaatsen in het boek hun eerlijke mening rond bepaalde thema’s.

Klant is koning

De Prinses op het Witte Paard ligt vanaf 8 december in alle Standaard Boekhandels en boekhandel Theoria of kan online besteld worden : DE PRINSES

Vanzelfsprekend ben ik ook zeer benieuwd naar jullie feedback.

 

 

Share