Blogposts Tagged ‘asielcentrum’

FL-marketing? Stop ermee !!!

Geplaatst op in Marketing, Maatschappij, Communicatie, Economie, Reclame

FL marketingFL-marketing… Daar had u wellicht nog niet over gehoord? Toch is de techniek helaas wijd verspreid. FL-marketing staat namelijk voor Flagrante Leugen-marketing. Onlangs botste ik alweer op zo’n voorbeeld waarbij een beddenmerk ‘wetenschappelijk onderzoek’ bewust misbruikt.

Niemand kijkt nog verbaasd op wanneer beweerd wordt dat men binnen de marketingwereld wel eens een loopje met de waarheid durft te nemen. Ik wel. Meer nog: ik stoor me er mateloos aan. Zeker wanneer klanten flagrant worden voorgelogen.

Ik werd er onlangs alweer mee geconfronteerd toen ik door een klant gevraagd werd om na te denken over de communicatie voor een nieuw slaapsysteem speciaal voor mensen met rug- en nekklachten. Equilli, zo heet het merk, dat momenteel nog vrij onbekend is, maar wel jarenlang investeerde in onderzoek, is op en top Belgisch met o.a. dr. ir. Vincent Verhaert als één van de wetenschappelijk bezielers.

Tijdens mijn voorbereidende marktonderzoek botste ik op een gelijkaardig merk dat zich eveneens richt tot mensen met rugklachten. Mijn interesse werd gewekt omdat ook zij de kwaliteit van hun slaapsysteem onderbouwen met het wetenschappelijk onderzoek van een zekere… Professor Vervaert. Tiens. Een professor met een gelijkaardige naam (slechts 1 letter verschil). Hoe toevallig…

Schermafbeelding 2016-05-03 om 08.11.57

Equilli Dorsoo

Dr. ir. Vincent Verhaert. De échte wetenschapper…

Al vlug blijkt, dat bij het doorklikken naar desbetreffende onderzoek, het niet om het onderzoek van een Professor Vervaert te gaan, maar wel om de doctoraatscriptie van dr. ir. Vincent Verhaert. Geen professor dus, maar één van de ingenieurs achter het (concurrerend) merk Equilli. Straf. En het wordt nog erger. Ook inhoudelijk worden zaken naar hartenlust geïnterpreteerd en verzonnen. Het merk verwijst trots naar resultaten uit de studie van haar concurrent, en biedt haar lezers een samenvatting met zaken die helemaal niet in de studie te lezen zijn.

Een sterk maar triestig staaltje FL-marketing is dit, waarbij een gekend merk meer dan een loopje neemt met de waarheid.

Waarom til ik daar zo zwaar aan?

  1. Ik weet dat mensen met rugklachten sterk moeten inboeten aan levenskwaliteit en er dan ook veel voor over hebben om van hun pijn verlost te zijn. Misbruik maken van de ellende van die klant door hem verkeerd en vals te informeren, is absoluut onethisch.
  2. Marketeers worden vaak als ‘leugenaars’ omschreven. Dergelijke praktijken versterken dit beeld. FL-marketeers moeten eruit!
  3. Ik ben geen bedspecialist, en zal dan ook geen uitspraken doen over de kwaliteit van een bedsysteem. Ik ken echter weinig slaapsystemen die zo wetenschappelijk onderbouwd zijn dan wat ik recent bij Equilli heb vastgesteld. Wetenschappers die zich op het terrein van het ondernemerschap en de marketing begeven (zoals bij Equilli het geval is), kunnen zich maar beter goed wapenen tegen een keiharde concurrentie. Met bikkelharde concurrent is niets mis, zolang het eerlijk gespeeld wordt. Flagrante leugens horen daar niet bij.
Share

Sorry… Geen nieuwjaarswensen.

Geplaatst op in Maatschappij

schermafbeelding-2012-01-04-om-083955

Ik voel me een beetje schuldig. Ik beantwoordde nauwelijks nieuwjaarsberichten. Ik stuurde ook geen nieuwjaarskaarten. Niet aan familie, niet aan vrienden… Sorry. Ik draag ze nochtans allen een warm hart toe.

Waarom heb ik dan zo’n moeite met die massale nieuwjaarswensen? Omdat de laatste dag van het oude jaar en de eerste dag van het nieuwe jaar meestal sombere dagen zijn. Eigen schuld. U moet weten dat ik de gewoonte heb om op de laatste dag van het jaar mij terug te trekken met mijn krant. Da’s sowieso al nooit opbeurend, maar bovendien zit daar steeds ook een foto-jaaroverzicht in… En jaartje ellende gebundeld in foto’s. Hoe subliem de beelden ook mogen zijn, het blijft één doffe troep miserie. En het blijft me raken. Ik word er niet happy van.

Alsof het een jaarlijks ritueel betreft, beland ik op die laatste dag op de één of andere manier toch ook steeds in een winkel. De mensensmassa. Shoppen, shoppen, shoppen. Gespannen gezichten. Wachtmerries aan de kassa. Agressieve ongeduldigen. Zucht.

Maar dat is nog niet alles. Naar jaarlijkse gewoonte beleef ik de laatste uren van het laatste jaar in een Asielcentrum van het Rode Kruis. Daar verzorgen we samen met twee bevriende koppels een barbecue… En daar krijg ik dan mijn mokerslag. De confrontatie met de realiteit. Jonge mensen, soms helemaal alleen, uit alle continenten, die hun moederland, familie, vrienden vaarwel zeggen in de hoop in Europa wél een toekomst uit te kunnen bouwen. Daar staan ze dan. Met ogen vol hoop. Lege handen. Quasi kansloos. Elk verhaal is schrijnend. Elke vlucht begrijpelijk. En toch. Je beseft de realiteit : sommigen zullen doorbijten. Onze taal leren. Integreren. En wellicht bevindt zich onder deze asielzoekers ook de persoon die ooit mijn ouders zal verzorgen. Liefdevol en geduldig. Sommigen zullen niet doorbijten. Slechte vrienden leren kennen. Gewelddadig worden. Stelen. En wellicht bevindt zich onder deze asielzoekers ook de persoon die ooit mijn ouders in elkaar zal kloppen voor een handtas of wat centen?

Die realiteit maakt mijn Nieuwjaar eerder somber. Ik heb dan even geen zin in feestgedruis, vuurwerk en kleffe zoenen. En wat kan ik wensen? Heb ik ooit honger gehad, zonder het vooruitzicht om te kunnen eten? Heb ik ooit koud gehad, zonder het vooruitzicht me te kunnen verwarmen? Heb ik me ooit onveilig gevoeld? Kansloos? En u?

Soit. Kop omhoog. Toch moeten we ijveren voor een betere toekomst. Voor iedereen. Natuurlijk moeten we elkaar het beste wensen.

Dus bij deze speel ik vanaf vandaag het spelletje weer mee. Hoe is de formule ook weer ?

U zegt : “Beste wensen hé !” Ik antwoord : “Dank u. En een goeie gezondheid hé“. U antwoordt :”Ja, da’s het belangrijkste hé“. Waarop ik zeg : “En al de rest moet je zelf kopen…”.

En vooral met dat laatste is werkelijk alles gezegd.

De marketeer wint altijd 🙂

Share