Blogposts Tagged ‘rode kruis’

Sorry… Geen nieuwjaarswensen.

Geplaatst op in Maatschappij

schermafbeelding-2012-01-04-om-083955

Ik voel me een beetje schuldig. Ik beantwoordde nauwelijks nieuwjaarsberichten. Ik stuurde ook geen nieuwjaarskaarten. Niet aan familie, niet aan vrienden… Sorry. Ik draag ze nochtans allen een warm hart toe.

Waarom heb ik dan zo’n moeite met die massale nieuwjaarswensen? Omdat de laatste dag van het oude jaar en de eerste dag van het nieuwe jaar meestal sombere dagen zijn. Eigen schuld. U moet weten dat ik de gewoonte heb om op de laatste dag van het jaar mij terug te trekken met mijn krant. Da’s sowieso al nooit opbeurend, maar bovendien zit daar steeds ook een foto-jaaroverzicht in… En jaartje ellende gebundeld in foto’s. Hoe subliem de beelden ook mogen zijn, het blijft één doffe troep miserie. En het blijft me raken. Ik word er niet happy van.

Alsof het een jaarlijks ritueel betreft, beland ik op die laatste dag op de één of andere manier toch ook steeds in een winkel. De mensensmassa. Shoppen, shoppen, shoppen. Gespannen gezichten. Wachtmerries aan de kassa. Agressieve ongeduldigen. Zucht.

Maar dat is nog niet alles. Naar jaarlijkse gewoonte beleef ik de laatste uren van het laatste jaar in een Asielcentrum van het Rode Kruis. Daar verzorgen we samen met twee bevriende koppels een barbecue… En daar krijg ik dan mijn mokerslag. De confrontatie met de realiteit. Jonge mensen, soms helemaal alleen, uit alle continenten, die hun moederland, familie, vrienden vaarwel zeggen in de hoop in Europa wél een toekomst uit te kunnen bouwen. Daar staan ze dan. Met ogen vol hoop. Lege handen. Quasi kansloos. Elk verhaal is schrijnend. Elke vlucht begrijpelijk. En toch. Je beseft de realiteit : sommigen zullen doorbijten. Onze taal leren. Integreren. En wellicht bevindt zich onder deze asielzoekers ook de persoon die ooit mijn ouders zal verzorgen. Liefdevol en geduldig. Sommigen zullen niet doorbijten. Slechte vrienden leren kennen. Gewelddadig worden. Stelen. En wellicht bevindt zich onder deze asielzoekers ook de persoon die ooit mijn ouders in elkaar zal kloppen voor een handtas of wat centen?

Die realiteit maakt mijn Nieuwjaar eerder somber. Ik heb dan even geen zin in feestgedruis, vuurwerk en kleffe zoenen. En wat kan ik wensen? Heb ik ooit honger gehad, zonder het vooruitzicht om te kunnen eten? Heb ik ooit koud gehad, zonder het vooruitzicht me te kunnen verwarmen? Heb ik me ooit onveilig gevoeld? Kansloos? En u?

Soit. Kop omhoog. Toch moeten we ijveren voor een betere toekomst. Voor iedereen. Natuurlijk moeten we elkaar het beste wensen.

Dus bij deze speel ik vanaf vandaag het spelletje weer mee. Hoe is de formule ook weer ?

U zegt : “Beste wensen hé !” Ik antwoord : “Dank u. En een goeie gezondheid hé“. U antwoordt :”Ja, da’s het belangrijkste hé“. Waarop ik zeg : “En al de rest moet je zelf kopen…”.

En vooral met dat laatste is werkelijk alles gezegd.

De marketeer wint altijd 🙂

Share